شهرستان بهشهر مهد فرهنگهاي اوليه انساني در اين منطقه و بخصوص استان مازندران است.نامهاي قديمي آن كبود جامه ، پنجاه هزار ، پنج هزار، ،‌هزار جريب ،‌كلباد ، تميشه و خرگوران ( به معني سرزمين بزرگان يا سرزمين دشتهاي وسيع ) بود. در اوايل صفويه به آسيا بسر و در زمان شاه عباس اول به اشرف البلاد و خلاصه در سال 1316ه.ش به بهشهر نامگذاري شد.
اوج شكوفايي بهشهر در زمان سلطنت شاه عباس اول بود. علاقه فراوان شاه عباس صفوي به بهشهر به خاطر جاذبه هاي طبيعي (كه گويا خير النساء مرعشي مادر شاه عباس صفوي اهل اين خطه بوده است) موقعيتي ممتاز به اين منطقه بخشيده است از اين رو به فرمان ايشان كاخ هاي مجللي از جمله كاخ صفي آباد ، عمارت باغ شاه ، چشمه عمارت و محل هاي تاريخي ديگر از جمله عباس آباد در اين منطقه بنا گرديد.از ديگر جاذبه ها مي توان مجموعه تاريخي عباس آباد ، كاخ صفي آباد ، عمارت باغ شاه(پارك ملت)،چشمه عمارت ، شبه جزيره ميانكاله ، آبشار سنگ نو و ... را نام برد.
 اين شهرستان به سبب موقعيت جغرافيايي و قرار گرفتن در بين دشتها و كوههاي سر سبز و زيبايي خاصش در ادوار مختلف تاريخ مورد توجه همگان بوده است.
اين شهر علاوه بر جاذبه هاي تاريخي وطبيعي از لحاظ نيرو انساني نيز غني است .و از افراد و علما و دانشمندان دوران اخير مي توان افراد ذيل را نام برد:
شيخ محمد لمراسكي ( مولف علوم اسلامي )، ميرزا محمد صالح رستمكلايي مازندراني ( داماد علامه حلي ) ، حاج ملا محمد اشرفي ( سفرنامه نويسان از مسجد و مدرسه او در اشرف گفته اند ).آقاي محمد علي شريعتمدار حجتي ، حاج سيد محسن نبوي اشرفي ( ممتاز در حكمت و فلسفه )و...